Historia Zgromadzenia

Pierwsze wzmianki o potrzebie takiego zgromadzenia pochodzą już z 1936 roku. W 1947 roku kard. August Hlond przekazuje o. Ignacemu Posadzemu -Generałowi Towarzystwa Chrystusowego -list ks. Jana Zieji polecający p. Łucję Górską do współpracy, ze słowami: „sprawa w tej chwili nie wydaje się aktualną, ale warto te inspiracje poznać,  by nimi w chwili Bożej pokierować”. Na innym miejscu kard. Hlond powiedział: „Siostry mogą piękną rolę odegrać, jako pomoc w pracy duszpasterskiej”. Te inspiracje nosił w swoim sercu o. Ignacy Posadzy, który uważał za swój obowiązek, aby nie odstępować od myśli i inicjatywy ks. kardynała Hlonda. Na I Kapitule Towarzystwa Chrystusowego (1951) porusza sprawę założenia zgromadzenia żeńskiego, przedstawiając plan zmarłego Prymasa. Kapituła aprobuje ten projekt, ale warunki w kraju są jeszcze „nieodpowiednie”. Na II Kapitule, w 1957 roku, uchwała ta jest reaktywowana. Ojciec Ignacy zachęcony przez Ordynariusza Poznańskiego ks. abpa Baraniaka, przystępuje do rozpoczęcia dzieła. Wędrując po świecie, spotyka się z polskimi emigrantami, widzi ich opuszczenie duchowe. Już w czasach kleryckich organizował dla nich nabożeństwa Słowa Bożego, poświęcając im czas swoich wakacji. Żył pragnieniem niesienia Ewangelii zagubionym w obcym świecie Rodakom. W 1958 roku uznał, że „chwila sposobna” nadeszła i zaczął gromadzić kandydatki do nowego żeńskiego zgromadzenia. W II połowie 1958 roku, Ojciec umieszcza pierwsze kandydatki u Sióstr Salezjanek w Rokitnie, gdzie uczestniczą w kursie katechetycznym. Sam sprawuje duchową opiekę nad kandydatkami, odwiedza je i głosi konferencje o naglących potrzebach duchowych Polonii oraz o wartości powołania zakonnego. Równocześnie kontaktuje się z przełożoną generalną Zgromadzenia Sióstr Felicjanek, „ponieważ to Zgromadzenie ma piękne osiągnięcia w działalności apostolskiej wśród Polonii”. Zarząd Generalny Sióstr Felicjanek wyraża zgodę na afiliację nowego instytutu do swojego Zgromadzenia, w charakterze odrębnej Prowincji p.n. Sióstr Felicjanek -Misjonarek. Koncepcja została zaaprobowana przez ks. abpa Antoniego Baraniaka -Ordynariusza Poznańskiego i ks. kard. Stefana Wyszyńskiego -Prymasa Polski. W lipcu 1959 roku o. Ignacy przyjmuje do postulatu 17 aspirantek. Pierwszym domem Sióstr zostaje dworek w Morasku, przekazany nowemu Zgromadzeniu przez Towarzystwo Chrystusowe. 21 listopada 1959 roku -Kościół zatwierdził nowe Zgromadzenie na prawie diecezjalnym. Zaczęły napływać dziewczęta, aby poświęcić się służbie dla naszych rodaków -emigrantów. O. Posadzy zapalał je duchem misyjnym oraz gorliwością w służbie Bogu i Polonii. Wlewał w nie zapał apostolski, aby szły do polskich tułaczy, głosić Chrystusa i pozyskać ich dusze dla Boga. Już w 1961 roku pierwsze Siostry zostają wysłane na placówkę duszpasterską w kraju. Zapotrzebowanie na pracę Sióstr rosło, powstawały placówki Sióstr przy parafiach księży Towarzystwa Chrystusowego na Pomorzu Szczecińskim oraz w Suchym Lesie i Władysławowie. W następnych latach Zgromadzenie zakłada kolejne nowe placówki w diecezji poznańskiej, warszawskiej i tarnowskiej. Historyczny moment dla rozwoju Zgromadzenia nastąpił w lipcu 1978 roku, gdy pierwsze trzy Misjonarki opuściły Ojczyznę, aby udać się do naszych braci emigrantów w dalekiej Kalifornii. Potem nastąpiły dalsze wyjazdy Sióstr na kolejne placówki zagraniczne. Ze względu na dynamiczny rozwój Zgromadzenia, ks. abp Jerzy Stroba, Metropolita Poznański, po przeprowadzonej wizytacji, wystąpił do Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w Rzymie, z wnioskiem o przyznanie praw papieskich dla Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla. W dniu 24 listopada 1996 roku, w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, Kongregacja wydała dekret, mocą którego „ogłasza Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej Instytutem zakonnym na prawie papieskim, zarządzając by jako takie, było przez wszystkich uznawane”. Kolejnym ważnym dla Zgromadzenia wydarzeniem, było uroczyste otwarcie procesu kanonizacyjnego Założyciela o. Ignacego Posadzego, które miało miejsce w katedrze poznańskiej, w dniu 17 lutego 2001 roku. W ramach trwającego procesu, w dniach 13 – 20 stycznia 2007 roku, dokonano ekshumacji i przeniesienia doczesnych szczątków Sługi Bożego o. Posadzego z cmentarza na Miłostowie do kaplicy Domu Głównego Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu. Zakończenie diecezjalnego etapu procesu kanonizacyjnego Sługi Bożego o. Ignacego Posadzego, odbyło się 06 maja 2009 roku. Akta sprawy zostały przekazane do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie. W dniu 01 października 2007 roku, został otwarty w domu macierzystym Zgromadzenia w Morasku dom modlitwy p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Przebywające w nim siostry trwają przed Jezusem Eucharystycznym i wypraszają Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski dla polskich emigrantów oraz ich duszpasterzy – kapłanów i sióstr. Kolejnym, ważnym dla Zgromadzenia wydarzeniem było otwarcie, w kwietniu 2008 roku, domu rekolekcyjnego p.w. św. Józefa. Dom ma służyć tym, którzy chcą pogłębić swoje życie duchowe, poprzez udział w rekolekcjach i sesjach formacyjnych. Obecnie Zgromadzenie liczy 177 sióstr wieczystek i 16 sióstr juniorystek. Z tej liczby, ponad 100 sióstr posługuje na 34 placówkach zagranicznych Zgromadzenia: w Australii, Belgii, Białorusi, Brazylii, Grecji, Kanadzie, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, na Węgrzech oraz we Włoszech. Nasza posługa jest zróżnicowana, w zależności od potrzeb i rodzaju środowiska polonijnego w danym kraju